Geschreven door Boukje Fokkema, vrijwilligster in Sint Petersburg

Opnieuw - in een week tijd - zijn er 3 kinderen/jongeren uit het kinderkankerziekenhuis overleden...

Valya (15) - In 2008 werd Valya ziek; kanker in het lymfestelsel. Valya groeide op bij haar oma. Een tijdje na haar geboorte verliet de moeder van Valya zomaar het huis en haar vader heeft nooit een rol in haar leven gespeeld. Nadat de diagnose kanker bij Valya werd gesteld brachten zij en haar oma veel tijd door in het ziekenhuis. Ik had veel contact met Valya. Zij wilde graag Engels leren en ik Russisch, dus gingen we altijd samen oefenen. Dan stelde ik bijvoorbeeld een vraag in het Russisch en gaf zij antwoord in het Engels of andersom... Daarnaast hebben we vele spelletjes gespeeld... In de laatste weken voelde Valya zich vaak slecht, ze had veel hoestbuien die soms minuten lang duurden en die voor haar erg pijnlijk en vermoeiend waren. De laatste keer dat ik Valya zag heb ik een lange tijd bij haar op de kamer gezeten en liet ze me nog trots haar nieuwe paarse laarzen zien die ze van iemand had gekregen. Laarzen die ze uiteindelijk nooit heeft kunnen dragen. Valya is afgelopen dinsdag overleden. Ze zou anders eind deze maand 16 jaar zijn geworden...

Olya (14) - In 2008 werd de diagnose kanker bij Olya gesteld. Tot die tijd woonde ze met haar ouders en zusje in Murmansk (ligt zo'n 1350 km vanaf Sint Petersburg). Nadat er kanker bij Olya werd geconstateerd kwam ze met haar ouders naar het ziekenhuis in Sint Petersburg en een aantal maand later kwamen ook haar zusje en oma om dichtbij haar te kunnen zijn. Olya was vaak erg ziek met vaak hoge koorts. Ze was dan ook bijna nooit in de speelzaal, daarom zocht ik haar altijd op in haar kamer. En als Olya zich slecht voelde sprak ik vaak met haar vader en oma. Vorige week - de laatste keer dat ik Olya heb gezien - had ik een boek over Nederland meegenomen met Russische tekst die ik samen met Olya en haar vader had doorgenomen. Omdat Olya zich niet zo goed voelde zouden we de volgende keer het andere gedeelte bekijken, maar die andere keer zal nooit meer komen... Olya is gisterochtend overleden.

Ymid (10) - Ymid komt uit Oezbekistan. Op tweejarige leeftijd overleed zijn vader. In september 2008 kreeg hij verlammingsverschijnselen in zijn gezicht, de artsen hebben toen eerst een verkeerde diagnose gesteld. Toen Ymid later zieker en zieker werd heeft zijn moeder hem meegenomen naar Rusland waar de diagnose kanker werd gesteld. Hij verbleef hier een dik jaar in het ziekenhuis. Een half jaar geleden kwam ook zijn zestienjarige zus naar Sint Petersburg om voor haar zieke broertje te kunnen zorgen, omdat hun moeder in Sint Petersburg moest werken om de ziekenhuiskosten te kunnen betalen. Ongeveer drie weken geleden moesten de artsen helaas constateren dat ze niks meer voor Ymid konden doen, hij zou nog ongeveer vijf maanden te leven hebben. Zijn moeder besloot daarom om terug naar Oezbekistan te gaan. Drie weken geleden heb ik afscheid genomen van Ymid en zijn zus Robiya. Afgelopen zaterdag is Ymid overleden.

In zes dagen tijd drie vrienden verloren... Ik probeer soms een zekere professionele afstand te houden maar wat je met deze gezinnen meemaakt is zo intens dat er automatisch een soort van vriendschap ontstaat...

Vandaag was denk ik mijn heftigste dag tot nu toe sinds mijn verblijf in Rusland. Vandaag was de begrafenis van Valya waar ik samen met nog drie andere vrijwilligers uit het ziekenhuis ben heen gegaan.

De begraafplaats was helemaal bedekt onder de sneeuw dat ondanks de verdrietige omstandigheden een mooi gezicht was. De dienst vond plaats in een kerkje bij de begraafplaats. Met alle mensen stonden we in een kring - de kist werd binnengebracht en in het midden van de kring gezet. De kist was tijdens de gehele dienst helemaal open. Aan het einde van de dienst gingen we naar de begraafplaats waar opnieuw de kist geopend werd en iedereen persoonlijk afscheid van haar kon nemen, dat in Rusland wordt gedaan met een kus op het hoofd van de overledene. Het was ontzettend verdrietig om het grote verdriet van Valya haar oma te zien die al die jaren voor haar gezorgd heeft...

Het overlijden van kinderen is iedere keer weer een klap. Je hart huilt letterlijk mee met de familie... Het is moeilijk en ontzettend verdrietig, maar 'de kunst is' om te kijken naar wat voor deze jongeren hebben kunnen betekenen in een periode van hun leven dat ze het hardst iemand nodig hadden. Daar is waar we de kracht vandaan halen én waarom we doorgaan, al gaat dit veelal wel gepaard met een traan...

Boukje Fokkema